Daar zit ik dan.

In Albi, Frankrijk. Op mijn hotelbed (lees: extra bed dat we vonden in de zogezegde kast) terwijl een kamergenote en mede-triatlete doucht en een andere ergens op de gang belt.

Ik zou graag even mediteren. Even zakken, daags voor de race. Ik haal even diep adem - In - En uit -  Fijn -  
Ik ben bij de - ik-weet-niet-hoeveelste - herhaling van de mantra, wanneer de kamergenote terug binnenkomt. Ik zeg even dat ik aan het mediteren ben. Terug mijn ogen sluiten.
Maar ik ben gestoord dus stop er eigenlijk gewoon meteen mee en rol terug in de realiteit.

Ik zat daar nog geen vijf minuten. De intentie was er wel!

Maar dus, ik loop hier vaker tegenaan als ik niet thuis ben. Ligt het aan mijn assertiviteit? Moet ik gewoon even aangeven dat ik ga mediteren en dan iedereen negeren? Of moet ik toch gewoon een andere, rustige plaats zoeken? Het toilet, zittend op een gesloten wc-pot, is wel al eens een optie geweest. Dat is niet echt gezellig maar dan word ik sowieso niet gestoord. De trein vind ik ook een goede spot aangezien mensen denken dat ik slaap, maar mogelijks ben ik dan nog steeds alert voor de conducteur. Er zijn oneindig veel mogelijkheden.

Oh wat ben ik benieuwd naar de meest originele plaatsen waar andere TM’ers al gemediteerd hebben. Ik verkies nog het liefst neerzittend op mijn hoofdkussen op mijn bed thuis, zowel ’s ochtends als ’s avonds. Misschien klopt de spreuk die in mijn oma’s keuken hangt toch wel een beetje: “Het mooiste van weggeweest zijn, is thuiskomen.”

Ik ben Lotte, Belgisch kampioene op de kwarttriatlon, 24 jaar en zal jullie af en toe meenemen in mijn leven als bijna afgestudeerde klinisch psychologe. Zo authentiek mogelijk. Omdat ik graag wil verbinden, inspireren maar vooral ook geïnspireerd worden. Twijfel niet om te reageren onder deze blog. Ik kan er misschien iets mee. En andere lezers en mediterenden ongetwijfeld ook.

Lotte