Ik had er absoluut geen zin in. 

Het is vrijdag en het einde van mijn eerste werkweek na het afstuderen. 
Ik pendelde met de fiets zodat ik al een deel van mijn training had gedaan, maar nu had ik dus nog op zijn minst dertig minuten bij te fietsen. 
Ik ben aan het lanterfanten in de keuken nadat ik mijn rugzak afzette. Nog een snackje? Zou ik wel nog fietsen? Ik mag mijn tijd wel nemen toch? 
Maar dan realiseer ik mij dat er niet zoveel tijd meer overblijft aangezien het terug vroeger donker wordt. En dat wachten en overdenken nu ook niet echt zal helpen.

Alright. Let’s go. 
Ik ga gewoon de Kwaremont opfietsen en nog wat verder tot op de Hotondberg en dan terugkeren. Dat zal wel dertig minuten zijn. Muziek? Of een podcast? Ik zet een podcast op, om na twee minuten te beseffen dat mijn brein te moe is, en ik toch liever in stilte fiets. 
Rustig ronddraaien met de benen. Trappen. En trappen. En trappen.

En dan komt het moment. 

Het moment dat ik denk: wow. Dat is hier nu eens echt magnifique! 
Dat licht door die bomen en de beginnende herfstkleuren. En de laagjes in het reliëf (ik fietste daar ook nog maar 267 keer ofzo). 
Ik krijg het idee om toch daar nog rechtdoor te gaan en dan naar links en dan amai ik ben hier precies nog niet geweest… 
Zelfs het laatste stuk tegenwind was geen probleem. Ik keek naar de lucht en bestudeerde de verschillende lagen in het wolkendek. 
Ik zag vogeltjes en dacht na of ik die zou kunnen natekenen.
Ik had het gevoel dat mijn ogen veranderden in een panoramacamera.
Nazomeren in het kwadraat. 
Ik was volledig in het NU. Gewoon ZIJN. Prachtig hé? 

En weet je wat? Volgens mij zit die meditatieroutine daar toch voor iets tussen… 
Heb jij soms ook het gevoel dat je de wereld intenser kan waarnemen dan voorheen?

PS Ik reed nog een uurtje bij!