Ik ga naar India. 4 weken voor een 200 uur yoga teacher training. Met dertig gelijkgezinde yogi’s-to-be, slapen in een hut, veganistisch eten. Back to the basics. Meditatie, ademwerk, yoga, journaling… en leren hoe ik dit zal kunnen delen met anderen. Geen triatlon. Geen ratrace.

Wél de Arabische zee op wandelafstand, de Oosterse cultuur en een grote nieuwsgierigheid om mezelf nog beter te leren kennen. Iemand vroeg mijn mama: ‘Is ze niet bang om zichzelf tegen te komen?!’ Mijn mama antwoordde dat dit net de bedoeling is, en dat ik mezelf heus wel al ben tegengekomen. Klopt. Ik weet nu al dat ik kriebels in mijn buik zal krijgen wanneer het vliegtuig zal landen. Dat ikzelf zal landen na enkele drukkere weken, maar dat het ook een ware ontdekkingstocht wordt.

Het is een sprong in het diepe.

Ook stapte ik net in een relatie. “Ik weet dat je dit doet voor jezelf en dat ik je niet veel zal horen.” Ik ben blij dat je dat weet, lief.

Die ruimte krijgen vind ik zó belangrijk. Zuurstof. Tijd voor mezelf, creativiteit, sporten, mediteren. Ruimte om dankbaarheid te voelen. Om te missen. Om te zijn. Soms samen. Soms alleen. 

Een wondermooie duik in het onbekende. Het vertrek naar India. Het aangaan van een relatie.

Ik weet niet welke rol Transcendente Meditatie zal spelen, dat weet ik jullie volgende maand misschien te vertellen. Ik weet wel dat het een houvast kan zijn, dat ik een basis heb. Een fundament om op terug te vallen, te vertrouwen, verder te bouwen.